«      1   |   2   |   3   |   4   |   5   |   6   |   7   |   8   |   9   |   10      »      

HISTORIA CHELATACJI

Związkiem chelatującym stosowanym w lecznictwie metodą chelatową jest kwas wersenowy (ethylendiaminetetraaceticacid) EDTA. Zsyntetyzowany po raz pierwszy w 1935 roku przez Munza w Niemczech, a opatentowany w USA w 1941 roku, chroniony patentem przez 25 lat. Jest to syntetyczny aminokwas, mający formy krystaliczne alfa- i beta. Tworzy sole dobrze rozpuszczalne w wodzie. Początkowo stosowany tylko do leczenia ołowicy (plumbisums) u robotników zatrudnionych przy wydobywaniu i przerobie ołowiu, oraz przy produkcji związanej z wykorzystywaniem ołowiu np. przy produkcji akumulatorów. W USA wprowadzony do leczenia w 1948 roku. Leczenie zatruć metalami ciężkimi nadal jest uznane na całym świecie i stosowane urzędowo. W czasie leczenia zatrucia ołowiem jednego z robotników dr N. Clarkez Detroit zauważył, że w trakcie terapii chelatowej pacjentowi ustąpiły bóle dławicowe. Wyciągnął z tego wniosek, że EDTA działa korzystnie przy leczeniu miażdżycy i udrożnianiu naczyń krwionośnych (arteriosclerosis). Mimo, że raporty Ciarka dotyczące chelatacji wywołały zainteresowanie wśród lekarzy, lek nie został wprowadzony do powszechnego użytku, chociaż już w roku 1961 stwierdzono iż "lek ten może być bezpiecznie używany" w chelatacji. W 1963 roku dr Kitchell uznał EDTA za skuteczny w leczeniu zgorzeli w nogach, które inaczej wymagałyby amputacji. Inny wybitny lekarz dr Alfred Soffer w 1964 roku wydał książkę "Terapia chelatacją", w której stwierdza, że stan pacjentów cierpiących na miażdżycę kończyn dolnych, poprawiają się po wielokrotnym przeprowadzaniu chelatacji, zwłaszcza w cukrzycy. W 1987 roku, następnego ważnego odkrycia dokonuje dr R.Lav z Mayo Clinik w USA, donosząc, że chelatacja może być korzystna dla osób unieruchomionych po przebytym udarze mózgu, oraz z zaburzeniami krążenia. Dr R.Lav jest kardiochirurgiem i wcześnie twierdził, że chelatacja jest terapią bezwartościową, póki jego ojczym nie doznał udaru. Po kilku miesiącach opieki w domu, leczący lekarz stwierdził, że nie ma nadziei na wyleczenie i lepiej umieścić go w domu opieki dla nieuleczalnie chorych, by pozwolić mu spokojnie umrzeć. Wtedy dr R.Lov skontaktował się z lekarzem stosującym metodę chelatową prosząc go o ocenę możliwości leczenia. Ku jego zdziwieniu lekarz ten orzekł, że może pomóc. W ciągu 8 tygodni stosowania chelatacji zaaplikował 32 wlewy kroplowe. Prawie natychmiast widać było poprawę. Po czterech tygodniach pacjent zaczął mówić i poruszać się. Dr Lav przeprowadził badania u 99 pacjentów. Każdy z nich otrzymał do 40 wlewów kroplowych z EDTA. Wyniki pokazały, że chelatacja nie powoduje żadnych szkodliwych skutków. W czasie całego procesu leczenia metodą chelatową nie nastąpiła zmiana w liczbie krwinek czerwonych, poziom wapnia pozostał stały. Pod względem funkcji nerek nie zauważył żadnych zaburzeń. W roku 1985 członkowie Great Lakes Association (GLACM) zainwestowali w badania laboratoryjne nazwane zerowymi (pierwsze większe badania tego rodzaju). Obejmowały one 20 tysięcy pacjentów leczonych metodą chelatową i tyle samo, u których chelatacja nie była przeprowadzana. Sprawdzający nie wiedzieli kto otrzymał EDTA, a kto nie. Dane były później analizowane przez statystyków. Zerowe badania pokazały, że 20 tysięcy pacjentów leczonych metodą chelatową odczuło znaczną poprawę w krążeniu krwi rąk i nóg. Stopień wyleczenia zależał od dawki i czasokresu leczenia. Pacjenci kontrolni, których chelatacja nie objęła nie wykazali żadnej poprawy w krążeniu krwi. Dr Casdorph, autor Joumal of Medicine, był pewnym akceptacji metody chelatowej. Gdy odmówiono mu powiedział: "...wydawcy odrzucili mój artykuł i tak postąpiły inne wiodące pisma...". Badania Casdorpha zostały w końcu opublikowane w The Joumal of Holistic Medicine. Inni badacze Olszewer i Carter przeprowadzili badania na 20 chorych. Pierwsza dziesiątka otrzymała EDTA plus magnez z witaminą Bcomplex i witaminę C, a druga placebo, tylko magnez z witaminą Bcomplex i witaminę C. Każdy pacjent leczony metodą chelatową otrzymał 20 wlewów dożylnych. Już po dziesięciu niektórzy wykazali dużą poprawę - mogli chodzić i lepiej przechodzili testy na rowerze treningowym. Okazało się, że poprawę wykazywali tylko chorzy otrzymujący EDTA, czyli leczeni za pomocą chelatacji. W innym doniesieniu Olszewer i Carter piszą, że w roku 1988 leczyli blisko 3 tysiące pacjentów na dwóch kontynentach, mających różne typy chorób zwyrodnieniowych. Każdy był badany przed stosowaną metodą chelatową i po chelatacji. Pacjenci z chorobą naczyń i zablokowanymi tętnicami u nóg w 90% wykazało znaczną poprawę, zaś z chorobami serca 76,9%




«      1   |   2   |   3   |   4   |   5   |   6   |   7   |   8   |   9   |   10      »